Barry B estréase este abril en Galicia co seu álbum debut: "Hai moitísima nostalxia ou amor na súa máxima expresión"

   SANTIAGO DE COMPOSTELA, 13 Abr. (EUROPA PRESS) -

   Barry B actuará por primeira vez en Galicia este abril --xoves 24 na Coruña (Sala Pantalán) e venres 25 en Vigo (Sala Supersonic)-- dentro da xira de presentación do seu primeiro álbum, 'Chato', que o artista describe nunha entrevista concedida a Europa Press como "unha oda ao amor e á nostalxia" e que representa visualmente coa figura do 'hooligan', coa que leva ao límite esta "paixón".

   Estas dúas datas na Comunidade --ás que se suman outras dúas en festivais, Portamérica e Osa do Mar-- forman parte das máis de 30 que, de momento, engloba este 'tour'. Son concertos compartidos coas galego Filloas, programados dentro do ciclo 'Directos Vibra Mahou'.

   Até inicios de 2025, o artista natural de Aranda do Douro (Burgos) combinaba o plano artístico co seu traballo como técnico de domótica, que agora deixou para dedicarse plenamente á música. Aínda non se enfrontou a unha xira con tantas datas: "Deixara o curro, así que había que currar doutra maneira, iso está claro. Non podía parar".

   A Gabriel Barriuso --nomee de pila do artista-- chámano 'Chato' na súa casa, aínda que esta palabra non se converteu no nome do álbum "até a última semana". "Como é un disco súper persoal e que abarca os meus sentimentos e ideas, que mellor que chamalo como me chamou a miña familia toda a vida, sobre todo o meu pai", expresa.

   Eses sentimentos son principalmente a "nostalxia ou o amor na súa máxima expresión". Este amor maniféstase de múltiples formas nas letras de 'Chato': desde "a dor ou a felicidade máxima" até visto "desde a epicidad ou a heroica".

   Este "amor" tamén adopta un son diferente segundo o tema, xa que o traballo transita lugares do pop-rock, trap, 'drum & bass' ou mesmo 'country', con gran presenza da guitarra en todo o disco, no que el tamén participou na produción dalgunhas das cancións.

   As referencias son igualmente variadas: nos cortes máis "folky", Jonny Cash foi a inspiración basee; do seu produtores --Maio, Tuiste, DRUMMIE ou Sam Gold-- tomou "movidas máis atrevidas, mesmo urbano con guitarras", onde cita a Jim Dawson, e tamén influíu o "pouso" de grupos británicos de pop-rock que sempre escoitou, como Pulp, Primal Scream ou Artic Monkeys.

   "Isto vouno actualizando e vouno mesturando con calquera cousa que me guste que salga actualmente e, ao final, pois o vomito", explica.

"O QUE É BONITO E O QUE NON É BONITO"

   Este fluxo creativo tamén o atopa no seu día a día. Actualmente, vive coa súa parella igualmente artista, Gara Durán; e previamente compartía piso con Ralphie Choo e Rusowsky, novos talentos xa consolidados na súa escena. Isto reflíctese no seu proceso: "Ao final, estás todo o día rodeado de pena coa que analizas a música e o que sae e compartes conversacións acerca da propia música".

   "Eu non teño base de teoría musical nin nada", explica. A súa escola foi o grupo de rock que formou na súa localidade natal, "como fixo moita xente". Este criterio é o que que foi adestrando: "Por mor de entender un pouco o que ti queres entender e logo cara a onde queres chegar, acabas obtendo coñecementos e a curiosidade necesaria para arriscar".

   O ter un traballo cun soldo base permitiulle tomar risco adicional sobre as súas composicións: "Podía facer o que quixese e facer 5.000 cancións ao día, que se desas 5.000 cancións non saía ningunha íame a dar igual. Non tiña a presión de 'imos facer que o tempo sexa máis eficiente'", rememora.

   Agora medita máis "se pode calar unha canción", aínda que recoñece que sempre o pensou. Cre tamén que este tempo lle "deu a virtude de saber o que é bonito e o que non é bonito": "Xogo con esa vantaxe un pouco".

O "TODO POLO TODO" NO VISUAL

   A través da figura do 'hooligan' --así aparece na portada e outros materiais visuais--, traslada ao plano estético as ideas que xa reflicte nas cancións. Para el, representa o "amor e paixón por algo e pelexar ata que métanche preso". "Sempre me gustou esa movida irlandesa, 'hooligan', o facer o todo polo todo, aínda que sexa unha parvada. Bastante galega, non?", reflexiona.

   Ese imaxinario complétano detencións policiais (en 'Corazón vaqueiro'), pelexas e caras magulladas (en 'Eu pensei que me tocou Deus'), conversacións telefónicas nun cárcere (en 'O lago da miña pena') e francotiradores (en 'Joga Bonito').

   "Pasei por esas etapas de delincuencia, de drogas, de vivir a vida ao límite... Estivo moi presente ao longo da miña vida", explica sobre este imaxinario, influenciado igualmente por películas como 'Porcos e diamantes', de Guy Ritchie.

   Esas imaxes tamén se proxectan nas mesmas composicións, onde fai gala de "ostentación elegante", como el a cualifica. "Non ensino a hebilla aínda que sexa de Dior", canta en 'Joga Bonito', por exemplo. "A pesar de poder ter os recursos para pillar un cinto Dior, non o vou a levar para chulear. Levareino se é cómodo", sinala.

   "O feito de reflectir un elemento tan característico, como unha pipa ou un francotirador, creo que queda reflectido bastante ben na cabeza como sinónimo de que se pode facer neste caso por amor e para describir algo dunha maneira hiperbólica".

   Por outra banda, tamén se nutriu da estética paramilitar, que, aínda que aclara que non está de acordo coas súas implicacións, sempre a percibiu como "bastante bonita". "Esas comparacións tan monstruosas paréceme que poden calar moito máis", considera sobre elementos como as botas altas.

O DIRECTO

   Agora que está en plena xira, para Barry B o directo "é o mellor que ten a música": "Que a xente se saiba os teus temas e que estea todo o mundo aí como na mesma sintonía, vibrando contigo". "É unha das cousas máis guapas que me deu a vida e de verdade que se está formando ultimamente unha movida como mega 'hooligan', valla a redundancia, como que todo o mundo está aí e nótase a movida moitísimo", valora.

   Hai cancións que no directo resoan especialmente, como 'Eu pensaba que me tocou Deus', a súa colaboración con Carolina Durante. "Cando estaba a facer a canción sabía que o que ía pasar en directo porque é algo que eu sentía", confesa e asegura que efectivamente "pasou".

   Con todo, "impresionoulle" a reacción do público a 'Toda esa dor', outra das cancións de 'Chato', que ao contrario da anterior non se publicou como sinxelo. "Sen ser 'single', sen ter videoclip, sen ter nada, ha ir remontando postos e en directo é unha tolemia".

   Os da Coruña e Vigo, cuxas entradas se poden adquirir en wegow.com, serán os seus primeiros concertos en Galicia. "Teño mazo ganas porque sempre na universidade e en calquera ámbito da miña vida tiven moita afinidade coa pena do norte", expresa, á vez que apunta que o seu técnico de son e o seu 'road manager' son, de feito, galegos. "Hai que ter un galego no teu equipo. É como o 'leprechaun' da sorte", chancea.

   "Considéroos [aos galegos] como a pena irlandesa, como esa movida celta, inconquistable, cabezota, pero que o dá todo por ti. Sempre tiven esa admiración pola pena do norte", anticipa á súa visita, que será en menos de dúas semanas.